I haven’t been writing anything about love lately; and tonight, I would. You know, I never really thought that we could go this far, but I always hope it would. So, here we are.

For the past few months, I have experienced late night fights and misunderstandings more than I could ever imagine. Even though I know that I used to say that we should always fight for the ones we love and make things work out, no matter how tough and hard the situation is, I realized that it was easier said than done. Because the moment I was in that situation, I honestly do not know what else to do. Sometimes, it’s not always easy to just make things work out in an instant, especially if both of us are still trying to prove our own point of views regarding the subject of argument. And so, I have to keep on reminding myself that I shouldn’t just let this go nor give up.. and I have to be stronger for the both of us.

Aside from that, I also used to say that I have no problem if I would grow old alone because, I have my family and friends. But lately, things have been changing as I imagine my future with the one I love. I don’t know if it’s just me, or that’s just how it normally goes; but sometimes, I just wanted to spend every single day of my life with him. It’s like, I just want to have him beside me all the time. Sometimes, we talk about our future like we have a clue.. and it just melts my heart every time we do.

It is him, whom I’m looking for to talk to and share my stories with. And there are those times where I want to hug him because I want to feel his arms wrapped around me again.. and when I am sad and down is when I want him on my side the most.

You know, I never imagined it would feel this wonderful. I know our relationship is not perfect. We fight and argue. We mess up and make mistakes. But I know that we’re still growing up. I know that there are still a lot of things around the corner that we would have to face together - we might probably fight about it or have a serious talk for that sake of it, but I know that there’s still a lot to learn. There would be a lot of things to work out, but that’s just how life and love works when combined.

Of course, there are those times when I get scared too; and all I do is talk to God and ask Him to guide and bless us and our relationship. Because, I’ve always been thankful for this.. and I will always thank God for this.

And sometimes, I stay awake late at night and think how I never thought I would find a love like this.. and I never thought that I would have someone like him in my life. ♥.

Bilang isang nurse, first year palang, tinuturo na yung mga therapeutic at non-therapeutic communications sa’tin. At isa sa mga non-therapeutic na pinakainiiwasan ko ay yung mabe-belittle ko ang nararamdaman ng isang taong may sakit.

Tandaan: Everything is not what it seems.

Hindi lahat ng nakikita ng mata mo, yun lang ang basehan mo ng nararamdaman ng isang tao. Kasi one time, may duty kami sa Manila. Fourth year na ako nito. January 2012, may sakit ako. Viral infection. May blisters ako sa right side ng balakang ko. One-sided lang naman siya tapos, hindi sila nagccross sa other side. Kumbaga, kung hanggang saan ang midline ng spine ko, hanggang dun lang silang lahat. Madami tapos sobrang sakit.

Kala ko nun, taghiyawat na naligaw na masakit at konti-konting dumadami lang. Hahaha. Tapos, nung nagpaconsult ako, umiyak talaga ako nung nalaman ko na may Herpes Zoster ako. Shingles na lang para medyo cute ang term. Hahaha. Paano nagkakaroon nun? Ganito kasi yun.

Konting pathophysiology lang: Nung bata ka, nagkachicken pox ka - varicella virus ang nagccause nun. Kapag naresolve ang chicken pox mo, hindi totally eliminated ang virus na yun sa system mo. Parang, nadeactivated lang. Nandun lang siya sa katawan mo, natutulog lang (let’s put it that way).

Ngayon, sa middle-age years mo, nakaencounter ka ng someone na may active chicken pox. May chance na yung varicella virus sa katawan mo ay mareactivate. Kapag nareactivate siya, hindi na chicken pox ang tawag dun. Herpes Zoster na, or Shingles. Iba na din ang signs and smptoms nun sa chicken pox.

Kaya hindi porket nagkachicken pox ka ay safe ka na. ;> Ingat-ingat kasi mas matindi at mas masakit ang Shingles, promise. -.-” xD.

Anyway. So ayun, duty kami sa Manila. May Shingles ako. Kailangan kong umuwi na dito sa Batangas kasi baka makahawa ako. Nasa dorm kami nun and before ako makaalis, I have to talk muna sa level coordinator namin about my condition and I was advised to go home.

May lalaki dun sa counter, yung nasa front desk ng dorm na nagwwelcome ng guests. Connected din siya sa mga CI’s namin, may number kasi sila. Nung una, nagtatanong siya kung bakit ako uuwi. Para kasing ayaw niya akong payagang umalis. Sabi ko, may sakit ako. Ganito yung usapan namin.

Siya: Anong sakit?

Me: (nung una, nahihiya akong sabihin.. kasi bakit ko naman isspoil ang medical diagnosis ko; pero anyway, for the sake of it..) Shingles po.

Siya: Ahh. Yung sa Herpes? Talaga?

Me: Opo. Akala ko po kasi ay wala lang kaya pumasok pa din ako. Tapos, sobrang sakit po ng blisters ko kaya-

Siya: Oo. Alam ko naman yun. Nurse din naman ako. May nireseta sa’yong gamot?

Me: Opo. *Pinakita ko sa kanya. Tanda ko nun, may Acyclovir ako. Vitamin B complex + Paracetamol. At saka, calamine lotion.*

Siya: Bakit parang wala ka namang signs and symptoms??

Me: ……..

Alam niyo, nung time na yun, ang sakit pala (emotionally) kapag namamaliit yung nararamdaman mo. Sobrang sakit kasi ng mga blisters ko nun. As in. Pinipigilan ko lang lahat ipakita, kasi ayokong masyadong isipin yung pain na nararamdaman ko. Diversion of attention kumbaga. Sana alam niya na ang pain ay subjective, hindi objective.

The whole time, paulit-ulit lang sa isip ko yung sinabi niyang “bakit parang wala ka namang signs and symptoms?” Tapos yung tono pa ng pananalita niya, sobrang doubtful na wala akong maaninong ni-konting paniniwala sa kanya na may sakit talaga ako.

Tapos, iniisip ko na sana di na lang siya nagsabi na nurse din siya. Sana talaga hindi ko na lang nalaman. Kasi nung time na yun, sabi ko sa sarili ko, ayokong maging nurse na katulad niya at hinding-hinding-hindi ko gagawin yung ginawa niya sa’kin sa kahit sinong magiging pasyente ko.

Nakakawalan ng respeto.

Actually, galit nga ako sa kanya sa sinabi at ginawa niyang yun. Bastos kasi niya. At dati, di ko alam kung paano ko siya mapapatawad kasi tinawanan pa niya ako nun. May kasama siya nun eh, parehas silang nagtawanan. Kaso naririnig ko palagi ang conscience ko na nagsasabing, “forgive someone automatically even if a person asks for it or not, just like how God forgives you.”

Kaya kapag duty kami, lagi kong sinusubukan yung hangga’t kaya kong ipakita at sabihin kung gaano ako kaconcern sa pinagdadaanan ng mga namemeet kong patient, gagawin ko.

Dun ko napatunayan kung gaano kaimportante ang therapeutic communication. Hindi yun basta-basta. Ingat din kasi words can hurt. :)

* * * * *

Nurses at future nurses, wag niyong gagayanin si kuya. :) At sa mga tao na makakaencounter ng nurse na tulad niya, forgive lang po. Pagpasensyahan na lang kasi may mga nurse, pero walang pusong-nurse. :)

Sa lahat ng ayoko ay yung napaparamdam niya sa’kin na parang wala siyang oras para sa’kin. Intentional man o hindi. Yung ikaw nga, kahit na may ginagawa ka at busy ka, nagagawa mong maglaan ng oras para sa kanya.. para hindi niya maramdaman na parang hindi mo na siya naiisip o naaalala. Lahat ng ginagawa mo, pause muna, mareplyan lang siya o makausap lang sandali.

Kaya nakakapikon at masakit talaga in some way kapag hindi sa’yo magawa yun ng isang tao. Mahirap ba? Too much to ask ba yung magtext man lang para tanungin kung kamusta ka na, or whatsoever? At ewan ko kung paano nila nakakaya at nagagawa yun? Siguro kasi hindi nila alam yung pakiramdam kasi hindi mo naman pinaparamdam yun sa kanila. Kasi, you’re just there.. you’re just always there for them.. at alam ko kasi ang pakiramdam nun kaya di ko ginagawa sa iba.

Kasi ang saklap din talaga na kailangang ikaw pa yung parating mag-first attempt para magkausap kayo. Tapos mas masaklap yung, kung hindi mo pa tinext o kinausap ay hindi ka din kakausapin at rereplyan. Blah. Okay lang yung once or twice, pero hindiiii. Hindi talaga eh. Yun yung mas nakakaasar eh. Parang, “kung hindi ba ako ang unang nakipagusap sa’yo, maiisipan mo pa kayang itext ako o kausapin man lang in the first place?”

Ayoko talaga ng ganun. Lalo kapag alam kong hindi ko naman kailangang makipagsapalaran sa mga ginagawa niya araw-araw para lang makapaglaan siya ng konting oras para sa’kin. At saka, ayoko din kasi nung parang pinagsisiksikan ko ang sarili ko sa isang tao para lang magkausap kami. Saklap lang sa pakiramdam, dre. Alam mo ba yun?

Hindi na nga ako nakakapagshare ng mga nangyayari sa’kin ee; kasi nawawalan ako ng gana kapag ganun. Naiinis talaga ako. >.<

Sabi nga ng mama ko, wag ko na lang daw pansinin. Pero, iba talaga ee. Nandun talaga yung feeling na parang hindi ka man lang naaalala. Time na nga lang ang hinihingi mo, di pa magawan ng paraan man lang. At kahit sabihin niya pang naaalala naman niya ako, eh malay ko naman diba? Hindi naman ako si Edward Cullen na nakakapagbasa ng mga iniisip ng isang tao.

Basta. Masakit talaga. Nakakapikon. >.< Wag sana niyang hantayin yung oras na matuto akong gawin yung ginagawa niya, kasi hindi sa lahat ng oras ay kaya kong intindihin. </3.

Me: Mahal, kakapaload ko lang.. kamusta na ikaw?

Siya: Wait lang, mahal. andito pa ako sa mga tita.. ittext kita pag wala na akong ginagawa..

Me: okay..

Siya: Mahal, wag naman ikaw magalit sa’kin.. Busy lang talaga.. :(

* * * * * * * * * *

Yung naiimagine ko kung paano niya sabihin yung last message niya sa’kin, lalo na kapag alam niya talagang galit or tampo ako tapos sinusuyo niya lang ako. Haha.

Anyway, di naman talaga ako galit ee. Sabi ko nga sa kanya ay nawalan lang ng smiley face, galit kaagad? Haha.

Siguro, medyo paranoid na yun. Kasi di pa ulit kami nagkikita ever since our last fight. Eh ang huli pa naming pinagawayan nun ay nung nagalit talaga ako kasi di siya nagttext tapos ang tagal-tagal niya magreply. xD. Mababaw kung tutuusin sa iba, pero ayaw ko kasi ng paulit-ulit na ganun tapos nararamdaman ko ay nattake for granted ako. Yung ganun? Haha. Arte ko. xD.